Nauka oparta na scenariuszach: jak projektować interaktywne ćwiczenia z użyteczną informacją zwrotną

Nowa przełożona otwiera scenariusz szkoleniowy. Grafika jest piękna: jasne biuro, dymek, trzy przyciski. Wybiera opcję, która brzmi najbardziej ostrożnie. Pojawia się baner: „Świetna robota! Każdy wybór czegoś nas uczy”. Wybiera inną opcję. Pojawia się ten sam baner. Do końca klika osiem decyzji, osiem razy otrzymuje pochwały i nie dowiaduje się niczego o tym, która z jej decyzji byłaby skuteczna.

To jest przykładowy scenariusz, a nie udokumentowany przypadek klienta. Pokazuje on najczęstszą awarię w praktyce interaktywnej: scenariusz wygląda jak decyzja, ale informacja zwrotna nie zależy od tej decyzji.

Ten przewodnik jest przeznaczony dla projektantów materiałów dydaktycznych i menedżerów szkoleń, którzy chcą tworzyć scenariusze szkoleniowe, budujące osąd. Obejmuje on pięć etapów projektowania: decyzję, opcje, informację zwrotną, ponowną próbę i test z udziałem rzeczywistych uczestników. Na końcu znajduje się przykładowy projekt, rubryka oceny oraz ograniczenia, które obowiązują nawet przy dobrym projekcie.

Czym jest uczenie się oparte na scenariuszach?

Uczenie się oparte na scenariuszach stawia ucznia w realistycznej sytuacji i wymaga od niego podjęcia decyzji, a następnie przedstawienia konsekwencji tych decyzji. Różni się od quizu tym, co mierzy. Quiz pyta o to, co wiesz. Scenariusz pyta, co zrobiłbyś, mając niepełne informacje, w sytuacji podobnej do tej, z którą spotkasz się w pracy.

To sprawia, że ​​dobrze sprawdza się w zadaniach wymagających osądu: rozpatrywaniu reklamacji, decydowaniu o eskalacji, wyborze między dwiema procedurami. Nie sprawdza się natomiast w przypadku faktów, które trzeba po prostu zapamiętać, takich jak numer części czy definicja prawna. W takich przypadkach należy przeprowadzić krótką kontrolę i zachować scenariusze na później.

Szybkie fakty

1. Wybierz jedną sensowną decyzję

Zacznij od decyzji, a nie od tematu. „Obsługa klienta” to temat. „Zdecyduj, czy można zaoferować zwrot ponad limit, zanim odpowie menedżer” to decyzja.

Dobra decyzja składa się z czterech części, które możesz zapisać zanim podejmiesz decyzję:

• Autorytet uczącego się. O czym mogą decydować, a co muszą przekazać dalej?
• Kontekst. Kto jest zaangażowany, co się do tej pory wydarzyło i jaka jest presja czasu?
• Dostępne informacje. Co wiedzą i czego im brakuje?
• Konsekwencja. Co się stanie jeśli wybiorą którąkolwiek z tych opcji?

Jeśli nie potrafisz napisać tych czterech linijek prostymi zdaniami, scenariusz nie jest gotowy do zilustrowania. Grafika i rozgałęzienia to ostatnie elementy, które należy dodać, a nie pierwsze.

2. Napisz realistyczne ograniczenia i opcje

Słabe scenariusze mają jedną sensowną odpowiedź otoczoną opcjami, których nikt by nie wybrał. Uczniowie od razu ją dostrzegają i bez zastanowienia klikają na sensowną odpowiedź, co zmienia decyzję w zgadywankę.

Wypisz argumenty, które kompetentny kolega mógłby wybrać z jakiegoś powodu:

• Taki, który jest szybki, ale pomija kontrolę.
• Osoba, która ściśle przestrzega procedury, ale ignoruje szczegóły dotyczące danej sytuacji.
• Problem, który szybko się nasila i wiąże się z kosztami czasu klienta.
• Osoba, która radzi sobie z tym sama i podejmuje ryzyko.

Potem pomiń coś. Prawdziwe decyzje rzadko wiążą się z każdym faktem. Pozwól uczniowi poprosić o jeszcze jedną informację lub podjąć decyzję na podstawie tego, co już ma. To, czy zauważy brak, powie ci coś, czego nie da się zrobić z odpowiedzią wielokrotnego wyboru.

3. Wyjaśnij konsekwencje i informacje zwrotne

To właśnie ten krok decyduje o tym, czy scenariusz rzeczywiście uczy. W swoim przeglądzie badań nad informacją zwrotną kształtującą, opublikowanym w „Review of Educational Research”, Valerie Shute definiuje ją jako informację przekazywaną uczniowi, mającą na celu modyfikację jego myślenia lub zachowania w celu usprawnienia procesu uczenia się. Według jej przeglądu informacja zwrotna kształtująca powinna być nieoceniająca, wspierająca, terminowa i konkretna (Shute, 2008, Skupienie się na informacji zwrotnej kształtującej). Pochwała ogólna nie przechodzi ostatniego testu: nie jest konkretna i jest taka sama bez względu na to, co wybierze uczeń.

Wytyczne przeglądu dobrze sprawdzają się w projektowaniu scenariuszy:

• Powiąż informację zwrotną z celem i wydajnością. Wyjaśnij, do czego doprowadził ten wybór i jak to się ma do potrzeb danej roli. Shute zauważa, że ​​jeśli informacja zwrotna nie jest konkretna ani jasna, może to utrudniać naukę i frustrować uczniów.
• Utrzymaj to tak prosto, jak to możliwe, ale nie prościej. Przekaż wystarczająco dużo informacji, aby pomóc uczniowi w ponownym przemyśleniu sprawy, a nie więcej. Zbyt złożona informacja zwrotna nie sprzyjała uczeniu się w porównaniu z prostszą informacją zwrotną w badaniu, które cytuje.
• Przekaż opinię po próbie. Nie pokazuj odpowiedzi, zanim uczeń nie spróbuje. W przeglądzie doniesiono, że badania kontrolujące tę kwestię wykazują korzyści ze sprzężenia zwrotnego.
• Unikaj porównywania uczniów między sobą. W recenzji wymieniono porównania normatywne, takie jak ocenianie na podstawie krzywej, wśród rzeczy, których należy unikać. Raportuj w odniesieniu do standardu, a nie do grupy.

Oto jak zmienia się komunikat zwrotny:

Czas jest również kwestią wyboru projektu. Ten sam przegląd donosi, że natychmiastowa informacja zwrotna pozwala naprawiać błędy w czasie rzeczywistym i jest lepsza w przypadku trudnych, nowych zadań, podczas gdy opóźniona informacja zwrotna wiąże się z lepszym transferem wiedzy. Rozsądna interpretacja scenariuszy: udzielaj natychmiastowej, prostej informacji zwrotnej, gdy uczestnicy po raz pierwszy uczą się decyzji, a następnie przechodź do opóźnionej, pełnej informacji zwrotnej, gdy pracują nad przypadkami, które uznają za łatwiejsze. Potraktuj to jako hipotezę do przetestowania z własnymi uczniami, ponieważ dowody z przeglądu są niejednoznaczne.

4. Zaplanuj ponowne próby i nowy przypadek do oceny

Ponowna próba jest przydatna do ćwiczeń. Uczeń, który próbuje ponownie po przeczytaniu konkretnej informacji zwrotnej, działa zgodnie z nią, a o to właśnie chodzi. Jednak ponowna próba w tym samym scenariuszu w dużej mierze sprawdza pamięć odpowiedzi.

Oddziel te dwie rzeczy:

• Ćwiczyć: zezwolić na ponowną próbę podjęcia tej samej sprawy po otrzymaniu informacji zwrotnej wskazującej, co należy ponownie rozważyć.
• Oszacowanie: Użyj innego przypadku, który wymaga tej samej oceny, z inną historią. Jeśli uczeń poradzi sobie z drugim przypadkiem, przeniósł rozumowanie. Jeśli potrafi tylko powtórzyć pierwszy, zapamiętał go.

Zaplanuj punktację przed uruchomieniem. Zdecyduj, co uznaje się za błąd krytyczny, na przykład przekroczenie limitu zgodności, i upewnij się, że dobry wynik w innym miejscu nie będzie w stanie tego ukryć.

5. Przetestuj scenariusz z uczniami

Zanim wdrożysz rozwiązanie, przetestuj je na dwóch grupach.

Ekspert przedmiotowy Sprawdza, czy sytuacja jest realistyczna, konsekwencje są właściwe, a „najlepsza” opcja jest możliwa do obrony. Jeśli dwie doświadczone osoby wybiorą różne opcje, scenariusz jest niejednoznaczny lub rola dopuszcza więcej niż jedną dobrą odpowiedź. Zdecyduj, która opcja jest prawidłowa i spisz odpowiednią informację zwrotną.

Kilku reprezentatywnych uczniów Przejrzyj to, oglądając. Zwróć uwagę na te znaki:

• Wahają się przy wykonywaniu instrukcji, więc ich wytyczne są niejasne.
• Odrzucają opcję od razu, więc jest ona nieprawdopodobna.
• Uczniowie wybierają odpowiedź i nie potrafią jej uzasadnić, więc punktacja może być nagrodą za szczęście.
• Pomijają informację zwrotną, przez co jest ona zbyt długa lub zbyt ogólna.

Popraw to, co znalazłeś, a następnie przeanalizuj to jeszcze raz, patrząc na to świeżym okiem.

Gdzie interaktywna dostawa pomaga

Formaty interaktywne są pomocne, ponieważ każdy uczestnik podejmuje decyzję przed zapoznaniem się z punktem widzenia grupy. Podczas sesji na żywo prowadzący może poprosić wszystkich o dokonanie wyboru, pokazać podział sali, a następnie omówić opcję, której nikt nie wybrał. Ten sam scenariusz można przeprowadzić we własnym tempie dla uczestników, którzy przygotowują się samodzielnie. AhaSlides wspiera interaktywną naukę i przełączanie się między trybem na żywo a trybem we własnym tempie. Sprawdź wszystkie konkretne funkcje tworzenia treści, przekazywania informacji zwrotnych lub raportowania, na których planujesz polegać w swoim własnym procesie pracy, i traktuj funkcje sztucznej inteligencji, symulacji i integracji jako zewnętrzne lub niepotwierdzone, dopóki nie przekonasz się, jak działają. Wskazówki dotyczące wyboru formatów znajdziesz w artykule. kiedy stosować naukę adaptacyjną, interaktywną i na żywo.

Przykład praktyczny: decyzja o zwrocie pieniędzy

Ilustrujący. Praktyk wykonujący tę pracę powinien zweryfikować przypadek i kryteria odpowiedzi przed ich użyciem.

Walizka. Klient pisze, że przesyłka dotarła uszkodzona i prosi o pełny zwrot pieniędzy. Limit dla kursanta to kwota do wykorzystania bez zatwierdzenia. Zwrot przekracza tę kwotę. Kierownik jest na spotkaniu od dwóch godzin. Z akt sprawy wynika, że ​​klient zamawiał w tym roku cztery razy.

Czego od ucznia oczekuje się od wykonania. Wybierz sposób reakcji, uzasadnij swój wybór, podaj dowody na poparcie swojego wyboru i określ, jakich dodatkowych informacji lub wsparcia byś oczekiwał.

Słaba odpowiedź. „Zwróciłbym pieniądze, bo klient jest niezadowolony”. Nie ma o tym mowy, ignoruje limit i nie wspomina, czego brakuje.

Silniejsza odpowiedź. „Nie zwróciłbym pieniędzy powyżej limitu bez zgody. W notatkach widnieją cztery zamówienia w tym roku, więc ten klient ma znaczenie, a roszczenie o odszkodowanie za uszkodzenie wydaje się prawdopodobne, ale nie widziałem zdjęcia. Zaoferowałbym teraz zwrot w ramach limitu, poinformowałbym klienta, kiedy menedżer odpowie, i poprosił o zdjęcie, aby zatwierdzenie mogło nastąpić szybko. Chciałbym wiedzieć, czy uszkodzone przesyłki mają osobną procedurę”.

Prześlij opinię i spróbuj ponownie. Uczeń, który wybrał natychmiastowy zwrot pieniędzy, widzi komunikat powiązany z tą opcją (patrz tabela powyżej) i zostaje poproszony o ponowienie próby. Następnie uczeń ma do czynienia z innym przypadkiem, na przykład z opóźnieniem dostawy z tym samym limitem, aby sprawdzić, czy uzasadnienie zostało zachowane.

Czego uczy się projektant. Jeśli większość grupy wybierze natychmiastowy zwrot, sprawdź opis, zanim zaczniesz obwiniać uczniów. Limit może nie być wystarczająco widoczny w scenariuszu.

Rubryka, którą możesz dostosować

Oceń każde kryterium w skali od 0 do 2. Jest to propozycja dostosowania się do roli praktyka, a nie sprawdzony standard gotowości.

Kotwice: 0 = brak lub nieuzasadnione. 1 = częściowe, z istotnymi pominięciami. 2 = kompletne i uzasadnione zgodnie z ustalonymi kryteriami. Należy osobno zdefiniować błędy krytyczne, na przykład działanie wykraczające poza uprawnienia ucznia. Wynik całkowity nie może przesłaniać krytycznego błędu.

Zmierz, co się zmieniło

Zdecyduj z wyprzedzeniem, jakie dowody wskazują na to, że uczniowie potrafią dobrze podejmować decyzje. Porównaj wyniki w nowym, nieznanym przypadku z sytuacją wyjściową i zwróć uwagę zarówno na jakość rozumowania, jak i na wybór. Amerykańskie Centra Kontroli i Prewencji Chorób oddzielają ocenę uczenia się od oceny, jak dobrze ludzie stosują je w pracy, i sugerują planowanie obu tych aspektów (CDC, ocena szkoleń: mierzenie skuteczności). Jest to wskazówka pomiarowa, a nie prognoza wyników.

Określ, kto jest uwzględniany, jaki jest mianownik i jaki jest czas. Jeśli wydajność się poprawi, sprawdź, co jeszcze zmieniło się w tym samym okresie, np. nowe narzędzie lub inna kombinacja zadań, przed zaliczeniem scenariusza. Aby uzyskać szerszy pogląd na temat łączenia aktywności z oceną, zapoznaj się z naszym przewodnikiem. dopasowywanie działań edukacyjnych do taksonomii Blooma.

Ograniczenia, które mogą pozostać

Nawet dobrze zaprojektowany scenariusz nie rozwiązuje wszystkich problemów:

• Czas na praktykę. Uczniowie potrzebują czasu w ciągu tygodnia, aby podjąć próbę ponownego podejścia i zajęcia się nowym przypadkiem.
• Słaby materiał źródłowy. Jeśli sama procedura jest niejasna, żaden scenariusz nie jest w stanie jej nauczyć.
• Autorytet w prawdziwej pracy. Osoba ucząca się może dobrze rozumować, ale mimo to nie mieć uprawnień, aby postępować w ten sam sposób w pracy.
• Transfer. Ćwiczenia pokazują rozumowanie w bezpiecznym otoczeniu. Sprawdź transfer w pracy po odpowiednim narażeniu.

Zaplanuj osobne poprawki dla tych problemów i poinformuj o tym sponsorów. Scenariusz to narzędzie do ćwiczeń, a nie gwarancja rezultatów.

PYTANIA I ODPOWIEDZI

Jaka jest różnica między nauką opartą na scenariuszach a quizem?

Quiz sprawdza pamięć faktów. Nauka oparta na scenariuszach wymaga od ucznia podjęcia decyzji w realistycznej sytuacji i pokazuje konsekwencje, a zatem testuje zarówno jego osąd, jak i wiedzę.

Jak długi powinien być scenariusz?

Tak długo, jak wymaga tego decyzja. Wiele mocnych scenariuszy zakłada jedną decyzję z kilkoma opcjami. Dodaj więcej kroków tylko wtedy, gdy późniejsze decyzje zależą od wcześniejszych.

Czy informacja zwrotna powinna być natychmiastowa czy opóźniona?

Badania przeanalizowane przez Shute'a sugerują, że natychmiastowa informacja zwrotna sprawdza się w przypadku trudnych, nowych zadań, a opóźniona informacja zwrotna wiąże się z lepszym wykorzystaniem prostszych zadań. Przetestuj oba te podejścia ze swoimi uczniami.

Gdzie zacząć

Wybierz jedną decyzję, którą Twoi uczniowie podejmą błędnie w pracy. Napisz cztery linijki: autorytet, kontekst, informacja i konsekwencja. Dodaj trzy prawdopodobne opcje, napisz komentarz do każdej z nich, określając konsekwencję, oraz pytanie do ponownego rozważenia, a następnie przeprowadź test z pięcioma uczniami, zanim stworzysz coś bardziej zaawansowanego.

Aby zobaczyć, jak scenariusz mógłby działać na żywo z udziałem Twojego zespołu, umożliwiając późniejsze samodzielne podjęcie decyzji, zapoznaj się z AhaSlides.