W naszym najnowszym webinarium dr Karl Kapp zajął się jednym z najczęstszych nawyków w nauczaniu i szkoleniach: zadawaniem pytań i brakiem odpowiedzi. Oto, czego się dowiedzieliśmy.
Jeśli kiedykolwiek zadałeś pytanie „jakieś pytania?” i nie usłyszałeś odpowiedzi, znasz to uczucie. Właśnie dlatego zorganizowaliśmy tę sesję.
Dr Karl Kapp, profesor technologii edukacyjnych na Uniwersytecie Commonwealth w Pensylwanii, poprowadził sesję, w której uczestniczyli uczestnicy z całego świata. Omówił, dlaczego studenci i stażyści zachowują ciszę, oraz trzy praktyczne sposoby na zastąpienie pytania „czy są jakieś pytania?” czymś, co skłania ludzi do myślenia.
Poznaj mówcę
Karl wnosi ponad dwudziestoletnie doświadczenie w projektowaniu edukacyjnym i grywalizacji. Jest autorem kilku książek, w tym „The Gamification of Learning and Instruction”, członkiem Guild Master w The Learning Guild oraz laureatem nagrody ATD za wybitny wkład w rozwój talentów.
Podczas sesji wcielono w życie to, do czego została zobowiązana: Karl przeprowadził ankiety na żywo, quiz, zabawę z przypinaniem odpowiedzi i otwartą burzę mózgów.
Dźwięk ciszy
Karl rozpoczął od ankiety na żywo, w której zapytał, jak często koledzy zadają studentom pytania „czy są jakieś pytania?”, po czym podzielił typy pytań na trzy kategorie:
- Zamknięte – łatwe tak lub nie
- Otwarte – „Jakie masz pytania?”
- Pytania wymagające myślenia – wymagają analizy, oceny lub przewidywania
Następnie Karl zaczął analizować, dlaczego uczniowie tak naprawdę milczą: sposób sformułowania pytania, przeciążenie poznawcze spowodowane zbyt dużą ilością informacji naraz, potrzeba czasu na przetworzenie informacji, strach przed wystawieniem się na niewiedzę przed rówieśnikami, zwykły brak pewności siebie oraz, często, zbyt mała wiedza, by wiedzieć, o co zapytać.
Uczestnicy przypinają swoje odpowiedzi na slajdzie, na którym pokazują powody, dla których uczniowie nie zadają pytań
Bez ogródek mówił o jednej powszechnie znanej radzie: „jest takie powiedzenie: nie zadawaj pytań, na które nie znasz odpowiedzi... Uważam, że to okropne powiedzenie”. Z jego punktu widzenia to ciekawość, a nie pewność, jest siłą napędową nauki.
Strategia 1: interaktywne opowiadanie historii
Zamiast bezpośrednio prezentować koncepcję, Karl tworzy scenariusz i wciąga w niego ucznia. Zademonstrował to na żywo w „Dragonmon Go”, scenariuszu projektowania gry, w którym uczestnicy musieli wybrać między dwoma metodami wdrożenia graczy. Struktura jest następująca:
- Przedstaw scenariusz
- Zatrzymaj się w punkcie decyzyjnym
- Poproś uczniów o dokonanie wyboru
- Ujawnij wynik
- Omów dlaczego
Ta technika wymusza zaangażowanie. Jak wyjaśnił Karl, gdy ktoś wybierze odpowiedź, „jeśli się pomyli, pojawi się pewien dysonans poznawczy. Jeśli się uda, nastąpi wzmocnienie”. Tak czy inaczej, uczący się chce dowiedzieć się, dlaczego.
Strategia 2: sondowanie w celu myślenia
Druga strategia Karla zmieniła cel sondażu. Na początku swojej kariery, jak powiedział, głównym celem oprogramowania do sondaży było śledzenie obecności, „to był dla niego najmniej atrakcyjny element”. Zamiast tego liczyło się, aby ludzie od razu wchodzili w interakcję i myśleli.
Poleca cztery rodzaje ankiet:
- Prognoza – co wydarzy się dalej
- Decyzja – którą opcję wybierzesz
- Pewność siebie – jak bardzo jesteś pewien swojej odpowiedzi
- Zastosowanie – gdzie to pasuje do Twojej własnej pracy
Jak sam stwierdził, wspólnym mianownikiem jest to, że „nie wszystkie ankiety są sobie równe” – ankieta, która sprawdza tylko zrozumienie tematu, daje znacznie mniej korzyści niż ta, która wymaga od kogoś zajęcia stanowiska i jego obrony.
Wyniki ankiety rankingowej na żywo dotyczące najważniejszych powodów zadawania pytań opartych na przewidywaniach, decyzjach i pewności
Podsumowanie jest równie ważne, jak samo badanie. Oto pytania Karla, które najczęściej zadaje:
- Dlaczego wybrałeś/aś właśnie tę odpowiedź?
- Jakie dowody potwierdzają Twój wybór?
Strategia 3: burza mózgów i generowanie pomysłów
Karl wskazał na trzy techniki generowania pomysłów:
- Pomyśl, podziel się w parach
- Cyfrowe lub fizyczne notatki samoprzylepne
- Pomysły na minutę, bez autoedycji
We wszystkich trzech przypadkach uczniowie angażują się w zajęcia, a nie tylko słuchają wykładu.
Zwrócił również uwagę na kwestię sztucznej inteligencji (AI), powołując się na swój własny artykuł na ten temat: AI eliminuje „tarcie” wynikające z przemyślenia pewnych kwestii. Jego rada nie polegała na unikaniu AI, ale na świadomym jej sekwencjonowaniu, najpierw burzy mózgów, a następnie wykorzystaniu AI do uzyskania innej perspektywy, zamiast pozwalać jej całkowicie pominąć etap myślenia.
Kluczowe strategie w praktyce
Jeśli chcesz zastąpić pytanie „masz jakieś pytania?” w następnej sesji, dobrym punktem wyjścia będą trzy gotowe do użycia podpowiedzi Karla:
- Jaki pomysł mógłbyś wykorzystać jutro?
- Która część tej koncepcji wydaje Ci się najbardziej użyteczna?
- Wyjaśnij to własnymi słowami osobie siedzącej obok ciebie.
Każdy z nich prosi o coś konkretnego i niewiążącego się z niczym, a nie o otwarte zaproszenie, z którym nikt nie wie, co zrobić.
Na wynos
Karl zakończył wyzwaniem, którym można zakończyć podsumowanie: „zacznij od małych rzeczy... wybierz jeden lub dwa elementy, co do których ciągle zadajesz sobie pytania, czy są jakieś pytania, i wprowadź jedną z tych technik”.
Nie chodzi o całkowitą zmianę sposobu nauczania lub szkolenia, tylko o zastąpienie jednego nawyku czymś, co faktycznie wywołuje reakcję.
Chmura wyrazów odpowiedzi uczestników
Obejrzyj pełne nagranie, aby zobaczyć demonstracje na żywo Karla, sesję pytań i odpowiedzi z publicznością oraz więcej przykładów z jego własnej klasy.
.webp)
