Uczący się kinestetycznie: cechy, strategie i co mówią badania

W każdej sali jest ktoś taki. Osoba klikająca długopisem przez całą prezentację. Praktykant, który ignoruje materiały, ale od razu wykonuje zadanie, gdy tylko wręczasz mu prawdziwy sprzęt. Student, który wyjaśnia proces obiema rękami, jakby dyrygował orkiestrą.

Kuszące jest, żeby nazwać je kinestetyczny uczeń I przejdźmy dalej. Ale oto niespodzianka, którą większość przewodników pomija: nauka mówi, że etykieta ma znacznie mniejsze znaczenie niż to, co z nią zrobisz. Ruch i praktyka pomagają uczyć się niemal każdemu, nie tylko tym, którzy się niepokoją.

W tym przewodniku omówimy, czym jest osoba ucząca się kinestetycznie, na jakie cechy należy zwracać uwagę, czym różni się ona od ADHD, co tak naprawdę mówią badania oraz 12 ćwiczeń, które możesz wykorzystać w klasie, na warsztatach lub podczas rozmowy na Zoomie w tym tygodniu.

Kim jest osoba ucząca się kinestetycznie?

Osoba ucząca się kinestetycznie to osoba, która woli uczyć się poprzez działanie: ruch, dotyk, budowanie, ćwiczenie i wypróbowywanie rzeczy, zamiast słuchać wykładu lub czytać instrukcję. Można również usłyszeć terminy „uczeń dotykowy” lub „uczeń praktyczny”. Oznaczają one mniej więcej to samo.

Termin ten pochodzi od modelu VARK, który Neil Fleming rozpoczął działalność w 1987 roku na Uniwersytecie Lincolna w Nowej Zelandii [1]. Model VARK klasyfikuje preferencje uczenia się na cztery typy: wizualne, słuchowe, czytania/pisania i kinestetyczne. Fleming zbudował go na starszym modelu VAK, dzieląc „wizualny” na dwa, i opisał VARK jako katalizator refleksji, a nie sztywny schemat, w którym można umieścić ludzi.

Jak często zdarzają się osoby uczące się kinestetycznie?

Szczerze mówiąc, nikt nie wie tego na pewno. Dane online wahają się od 5% do 15% osób, zazwyczaj bez poparcia badaniami. Dane z kwestionariusza VARK. jak podaje Growth Engineering, przedstawia inną historię: około 23% respondentów wykazuje jedną preferencję kinestetyczną, podczas gdy około 66% preferuje multimodalność, czyli mieszankę stylów [2].

Ta ostatnia liczba jest przydatna. Większość ludzi nie pasuje do żadnego schematu, a schematy opisują preferencje, a nie zdolności.

Cechy ucznia kinestetycznego

Nie ma dwóch osób, które wykazywałyby wszystkie cechy, ale nauczyciele i trenerzy najczęściej zauważają poniższe wzorce:

• Muszą się przeprowadzić. Częste jest chodzenie w tę i z powrotem, tupanie nogą, klikanie długopisem i wstawanie w połowie sesji, zwłaszcza podczas długich odcinków ćwiczeń w pozycji siedzącej.
• Rozmawiają za pomocą rąk. Gesty pomagają im wyjaśnić ideę i ją przemyśleć.
• Uczą się poprzez próby. Omijają instrukcje, próbują i rozwiązują problem na podstawie tego, co poszło nie tak.
• Pamiętają co zrobili, a nie co usłyszeli. Eksperyment laboratoryjny się udaje. Wykład przed nim już nie.
• Chcą wiedzieć, do czego to służy. Rzeczywiste zadania z widocznym rezultatem przyciągają ich uwagę znacznie lepiej niż abstrakcyjna teoria.
• Wyłączają się podczas rozciągania biernego. Długie wykłady, maratony slajdów i obszerna lektura to czynniki, które najszybciej Cię zawodzą.
• Wyróżniają się w pracy praktycznej. Zajęcia laboratoryjne, sport, teatr, budowanie, naprawianie i wszystko, co wiąże się z narzędziami lub sprzętem.

Jak rozpoznać osobę uczącą się kinestetycznie na zajęciach

Nie potrzebujesz kwestionariusza. Obserwuj, co się dzieje, gdy przechodzisz od mówienia do działania. Osoba, która ożywia się, gdy rozdajesz materiały, zgłasza się na ochotnika do odgrywania ról lub pyta: „Czy mogę po prostu spróbować?”, pokazuje Ci swoje preferencje. Podczas sesji wirtualnych szukaj osób, które włączają się do każdej ankiety i czatu, ale oddalają się podczas długich sesji na ekranie.

Uczeń kinestetyczny czy ADHD?

To jedno z najczęściej zadawanych pytań w tym temacie i zasługuje na dokładną odpowiedź. Preferencja uczenia się kinestetycznego to właśnie to – preferencja. ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, które… CDC opisuje jako stały wzorzec nieuwagi i/lub nadaktywności i impulsywności, który zakłóca codzienne życie [3].

Sam niepokój nie powie Ci, na co patrzysz. Praktyczna zasada: jeśli ktoś dobrze się koncentruje, gdy aktywność staje się praktyczna, wskazuje to na preferencje. Jeśli koncentracja, organizacja i kontrolowanie impulsów stanowią problem w większości sytuacji, w tym w tych, które lubią, warto porozmawiać o tym z wykwalifikowanym specjalistą. Nauczyciele i trenerzy nie powinni diagnozować żadnej z tych sytuacji, a poniższe aktywne strategie to dobre ćwiczenie dla wszystkich obecnych.

Co badania mówią na temat uczenia się kinestetycznego

Czas założyć fartuchy laboratoryjne. Pod określeniem „uczący się kinestetycznie” kryją się dwa odrębne stwierdzenia, a nauka traktuje je zupełnie inaczej.

Twierdzenie 1: nauczanie w stylu danej osoby sprawia, że ​​ta osoba uczy się lepiej

Nazywa się to hipotezą siatki i nie sprawdza się. W obszernym przeglądzie z 2008 roku dla Stowarzyszenia Nauk Psychologicznych, Pashler, McDaniel, Rohrer i Björk nie znaleziono praktycznie żadnych dowodów na to, że dopasowanie instrukcji do stylu ucznia poprawia wyniki [4]. Bardzo niewiele badań wykorzystało projekt umożliwiający jego przetestowanie, a kilka z tych, które to zrobiły, dało wyniki temu przeczące.

Ta wiara jest nadal wszędzie. Przegląd systematyczny z 2020 r. autorstwa Newtona i Salviego Badanie obejmujące 15 405 nauczycieli w 18 krajach wykazało, że 89.1% uważa, że ​​ludzie uczą się lepiej, gdy naucza się ich w preferowanym przez nich stylu [5]. Jeśli kiedykolwiek budowałeś „stacje kinestetyczne” dla kilku uczniów i materiały dla wszystkich pozostałych, jesteś w bardzo dobrym towarzystwie. Tylko że to nie jest obszar, w którym można odnieść korzyści.

Twierdzenie 2: działanie i ruch pomagają ludziom się uczyć

Ta opcja jest dobrze obsługiwana i dotyczy każdego.

• Skutek wprowadzenia w życie. Ludzie lepiej pamiętają czynności, które wykonują, niż te same czynności, o których tylko czytają lub słyszą. recenzja Madana i Singhala (2012) wskazuje na dziesięciolecia badań nad tym zagadnieniem oraz dowody na to, że gesty mogą również wzmacniać pamięć [6].
• Gesty pomagają zapamiętać nowe słowa. W nauce języków obcych łączenie nowego słownictwa ze znaczącymi gestami poprawia zapamiętywanie, jak wykazały badania Recenzja Manueli Macedonii opisuje jako solidne i dobrze udokumentowane [7].
• Aktywna nauka jest lepsza niż wykłady. Metaanaliza 225 badań opublikowanych w PNAS autorstwa Freemana i współpracowników (2014) stwierdzono, że średni wskaźnik niepowodzeń na kursach STEM z aktywnym uczeniem się wynosił 21.8%, w porównaniu z 33.8% w przypadku tradycyjnych wykładów. Studenci uczęszczający na kursy wyłącznie z wykładami mieli 1.5 razy większe prawdopodobieństwo niepowodzenia [8].

Zatem praktyczny wniosek przeczy standardowym radom. Nie dziel swojej publiczności na cztery kategorie. Wprowadź do sesji działanie, ruch i przypominanie. wszyscy, a Twoi uczniowie, którzy uczą się aktywnie, będą się rozwijać równie dobrze, jak pozostali.

Mocne i słabe strony osób uczących się kinestetycznie

12 ćwiczeń do nauki kinestetycznej do sal lekcyjnych i szkoleniowych

Działają zarówno z dziećmi, studentami, jak i dorosłymi. Większość z nich potrzebuje jedynie pokoju, kilku rekwizytów lub telefonu.

Poruszaj ciałem

1. Cztery rogi. Oznacz każdy róg pokoju literami A, B, C i D. Zadaj pytanie wielokrotnego wyboru i poproś uczestników, aby podeszli do odpowiedzi. Następnie poproś jedną osobę z każdego rogu o obronę swojego wyboru.
2. Ludzka oś czasu. Rozdaj karty przedstawiające etapy procesu lub wydarzenia historyczne i każ grupie ustawić się w odpowiedniej kolejności, nie mówiąc nic.
3. Wstań, jeśli... Odczytaj oświadczenia („Wstań, jeśli w tym miesiącu obsłużyłeś rozgniewanego klienta”), aby sprawdzić doświadczenie, zainicjować dyskusję i zresetować energię.
4. Przerwy w ruchu. Dwuminutowe rozciąganie lub spacer i rozmowa co 20–30 minut zapobiegają popadnięciu w letarg podczas sesji siedzącej.

Włożyć im coś w ręce

5. Sortowanie kart. Rozdaj grupom plik kartek do posortowania według kategorii: zagrożenia według stopnia zaawansowania, produkty według rodzaju klienta lub zwierzęta według siedliska.
6. Zbuduj model. Użyj klocków, karteczek samoprzylepnych lub papieru, aby stworzyć model systemu, schematu organizacyjnego lub cząsteczki. Wyjaśnienie modelu na głos podwaja jego wartość.
7. Użyj prawdziwego sprzętu. Kafelki ułamkowe na lekcji matematyki, rzeczywiste oprogramowanie na szkoleniu systemowym, prawdziwa gaśnica na sesji bezpieczeństwa.

Zrób coś prawdziwego

8. Odgrywanie ról i symulacje. Przećwicz trudną rozmowę, rozmowę sprzedażową lub debatę historyczną, a następnie od razu opisz, co się sprawdziło.
9. Nauczanie zwrotne. Niech uczniowie nauczą partnera jakiejś koncepcji za pomocą gestów, przedmiotów lub szybkiego szkicu. Aby coś wyjaśnić, najpierw trzeba to wydobyć z pamięci, a właśnie to jest… ćwiczenie odzyskiwania badania mówią, że sprawia, że ​​nauka jest trwalsza.
10. Znajdź zagrożenie. Pokaż prawdziwe zdjęcie lub obiekt i pozwól ludziom znaleźć każdy problem. Nasze 25 obrazków „Znajdź zagrożenie” są gotowe do użycia w ramach szkoleń z zakresu bezpieczeństwa.

Zrób ekrany w praktyce

11. Przeciągaj, sortuj i zamawiaj na telefonach. In AhaSlidesW pytaniu „Poprawna kolejność” uczestnicy przeciągają kroki w odpowiedniej kolejności, w pytaniu „Kategoryzacja” sortują elementy, a w pytaniu „Dopasuj pary” łączą terminy z definicjami – wszystko na własnych telefonach, a wyniki są wyświetlane na żywo na dużym ekranie. To nie jest trening całego ciała, ale każdy sam wykonuje zadanie, zamiast patrzeć, jak ktoś inny to robi.
12. Narysuj na obrazku. An Adnotacje do slajdu umożliwia każdemu rysowanie na obrazie z telefonu, dzięki czemu grupa może zakreślić zagrożenia na zdjęciu z placu budowy lub wspólnie oznaczyć diagram procesu.

Dostosowywanie zajęć praktycznych do sesji wirtualnych i hybrydowych

Uczniowie uczący się zdalnie nie mogą podejść do kąta, ale nadal mogą robić coś co kilka minut. Oto jak zamienialibyśmy każdą aktywność w klasie:

Wskazówki dotyczące nauki dla osób uczących się kinestetycznie

Jeśli jesteś osobą, która lubi się uczyć poprzez działanie, poniższe nawyki są pomocne i większość z nich jest poparta naukową wiedzą dla każdego:

• Zamiast czytać ponownie, zrób sobie test. Zamknij zeszyt i napisz lub powiedz, co pamiętasz, a następnie sprawdź.
• Ucz się w krótkich, rozłożonych w czasie sesjach. Pracuj przez 25 minut, idź na krótki spacer, a potem wróć. Powtarzaj materiał przez kilka dni zamiast wkuwać na pamięć, wykorzystując odstępy powtórzeń.
• Zamień notatki w obiekty. Zapisz każdy krok na karcie, a następnie potasuj i odtwórz sekwencję ręcznie.
• Wyjaśnij to głośno, za pomocą gestów. Wyobraź sobie, że uczysz tego kogoś, kto nigdy o tym nie słyszał.
• Podczas przeglądania możesz stać lub chodzić. Praca na stojąco przy biurku lub chodzenie w tę i z powrotem podczas recytowania kluczowych punktów pomoże Ci zachować czujność.
• Znajdź wersję praktyczną. Rozwiąż zadania praktyczne, przeprowadź eksperyment, otwórz oprogramowanie. Działanie jest lepsze niż czytanie o działaniu.

Uczenie się kinestetyczne w szkoleniach w miejscu pracy

Dorośli nie wyrastają z potrzeby działania. Co więcej, są mniej cierpliwi wobec teorii, której nie mogą wykorzystać w poniedziałkowy poranek. Dla zespołów L&D kilka zasad ma ogromne znaczenie:

• Ćwicz wcześnie. Pozwól ludziom wypróbować nowy system lub proces na wczesnym etapie, nawet jeśli nie działa poprawnie, a następnie uzupełnij teorię na podstawie tego, co odkryli.
• Zamień podsumowanie na przypomnienie. Zamiast podsumowywać poprzednią sesję, zacznij od trzech pytań testowych lub ćwiczenia „Poprawna kolejność” dotyczącego procesu, który omówiłeś.
• Symuluj trudne chwile. Odegraj scenkę skargi klienta, rozmowy zwrotnej lub incydentu związanego z bezpieczeństwem. To właśnie tutaj praktyka się opłaca.
• Podziel czas spędzany przed ekranem. Podczas szkoleń wirtualnych zaplanuj interakcję co kilka minut, a nie pojedyncze pytania i odpowiedzi na koniec. porady dotyczące szkoleń wirtualnych omówić szczegóły.
• Kontynuacja po warsztatach. Krótki quiz przeprowadzony kilka dni później daje ludziom szansę na przypomnienie sobie tego, czego się nauczyli, zanim wiedza ta zaniknie.

Kariery odpowiednie dla osób stawiających na praktykę

Osoby, które preferują naukę przez działanie, często skłaniają się ku pracy, w której działanie jest pracą: chirurgii i pielęgniarstwie, fizjoterapii, zawodach rzemieślniczych, takich jak elektryka i stolarstwo, inżynierii, sztuce kulinarnej, ratownictwie medycznym, coachingu i sztukach widowiskowych. Preferencje nie są jednak przeznaczeniem. Wielu praktyków odnajduje się w roli księgowych, pisarzy i programistów, zwłaszcza na stanowiskach wymagających praktycznego rozwiązywania problemów.

PYTANIA I ODPOWIEDZI

Kim jest osoba ucząca się kinestetycznie?

Osoba kinestetyczna woli uczyć się poprzez aktywność fizyczną, dotyk i praktykę praktyczną niż słuchanie czy czytanie. Termin ten pochodzi od litery „K” w modelu preferencji uczenia się VARK Neila Fleminga.

Czy uczenie się kinestetyczne jest prawdziwe?

Ta preferencja jest prawdziwa: wiele osób twierdzi, że woli uczyć się poprzez działanie, a badania pokazują, że wykonywanie czynności i gestykulacja mogą wzmacniać pamięć. Nie ma jednak potwierdzenia w teorii, że ludzie uczą się lepiej tylko wtedy, gdy sposób nauczania jest zgodny z ich preferowanym stylem. Aktywne, praktyczne metody pomagają niemal każdemu.

Jak uczyć osobę uczącą się kinestetycznie?

Daj im coś do roboty co kilka minut: sortuj, buduj, poruszaj się, odgrywaj role lub odpowiadaj na pytania na telefonie. Używaj prawdziwych przykładów i sprzętu, krótkich przerw na ruch i częstych quizów o niskiej stawce z informacją zwrotną.

Czy dorośli mogą uczyć się kinestetycznie?

Tak. Preferencje dotyczące uczenia się nie zanikają z wiekiem, a dorośli często najlepiej reagują na praktyczne, istotne dla pracy zadania, które mogą wykonać od razu.

Czy można uczyć dzieci kinestetycznie online?

Tak. Zastąp ruch fizyczny częstą interakcją: ankietami na żywo, sortowaniem metodą „przeciągnij i upuść”, sortowaniem pytań, komentowaniem obrazów, odgrywaniem ról w grupach i przerwami na ruch przed kamerą.

Wprowadź praktyczną naukę do swojej następnej sesji

Nie musisz przeprojektowywać całego programu nauczania wokół jednego stylu uczenia się. Dodaj jedno ćwiczenie sortujące, jedno zadanie porządkujące i jedną przerwę ruchową do następnej lekcji lub warsztatu i obserwuj, co dzieje się z energią w sali. Więcej pomysłów znajdziesz w naszym przewodniku. aktywne uczenie się.

Źródła

[1] Neil Fleming. Wikipedia. https://en.wikipedia.org/wiki/Neil_Fleming

[2] Inżynieria wzrostu. Model VARK: Twój kompletny przewodnik po stylach uczenia się. https://www.growthengineering.co.uk/vark-model/

[3] Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom. Zespół deficytu uwagi i nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD). https://www.cdc.gov/adhd/index.html

[4] Pashler, H., McDaniel, M., Rohrer, D. i Bjork, R. (2008). Style uczenia się: koncepcje i dowody. Nauki psychologiczne w interesie publicznym, 9 (3), 105-119. https://doi.org/10.1111/j.1539-6053.2009.01038.x

[5] Newton, PM i Salvi, A. (2020). Jak powszechne jest przekonanie o neuromicie stylów uczenia się i czy ma to znaczenie? Pragmatyczny przegląd systematyczny. Granice edukacji, 5, 602451. https://doi.org/10.3389/feduc.2020.602451

[6] Madan, CR i Singhal, A. (2012). Wykorzystanie działań w celu poprawy pamięci: wpływ odgrywania ról, gestów i ćwiczeń na pamięć człowieka. Frontiers in Psychology, 3, 507. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2012.00507

[7] Macedonia, M. (2014). Przywracanie ciała umysłowi: gesty wspomagają naukę słów w języku obcym. Frontiers in Psychology, 5, 1467. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC4260465

[8] Freeman, S., Eddy, SL, McDonough, M., Smith, MK, Okoroafor, N., Jordt, H. i Wenderoth, MP (2014). Aktywne uczenie się zwiększa wyniki uczniów w naukach ścisłych, inżynierii i matematyce. Proceedings of the National Academy of Sciences, 111 (23), 8410-8415. https://doi.org/10.1073/pnas.1319030111